Enjoy free delivery on all orders over €50

Eskobablog 6 - Uit de koffer leven

Het is vakantietijd! Mooi moment voor een blog over mijn oude leven, als reisbegeleider en globetrotter. En over leven uit de koffer. Vakantie kan een bevrijdende ervaring zijn, je bent even los van de dagelijkse sleur en verplichtingen, je hoeft een heleboel dingen niet én je hebt maar weinig bezittingen. Zie je wel, je hebt eigenlijk helemaal niet zoveel nodig. Lekker hè?

Wat neem jij mee als je op vakantie gaat? Ongeacht of je iemand bent die veel of weinig meeneemt, of je luxueus in een hotel logeert of backpackt, niemand neemt alles mee wat hij heeft, je maakt altijd een keuze. Waar is die op gebaseerd? Natuurlijk: op waar je naartoe gaat en wat je daar gaat doen. Maar waar nog meer op? Je neemt dingen mee met een reden: wat je nodig denkt te hebben. De rest blijft thuis, misschien denk je er niet eens aan tijdens je vakantie.

Vroeger leefde ik zo’n zes maanden per jaar uit de koffer, gemiddeld. Nouja, koffer, in het begin was het een rugzak en toen die sneuvelde kwam er een grote reistas met wieltjes. In die tijd werkte ik als reisbegeleider in Zuid-Amerika en in mijn vrije tijd reisde ik de hele wereld over. Ik was gewend om weinig bij me te hebben en alles regelmatig te gebruiken. Een keer, na aankomst in een plaats in Mexico waar ik afscheid moest nemen van onze buschauffeur, maakte ik op straat mijn tas open om een T-shirt op te graven dat ik aan hem wilde geven, een nieuw T-shirt met het logo van het reisbureau. Altijd bij het uitstappen dromden er straatkinderen om ons heen, nieuwsgierig en hopend dat er iets voor ze over zou schieten. Zo ook nu. Ik maakte dus mijn tas open en sloeg de flap terug. De kinderen bogen zich naar voren en keken vol verbazing toe. “Wauw, wat heeft zij veel spullen”, riep een jongetje. “Moet je kijken!” Met armgebaren haalde hij zijn vriendjes erbij zodat ze niets van dit schouwspel zouden missen. Wat een rijkdom!

Pas later begon ik hierover na te denken. Ik had in Nederland nog een heel huis vol met spullen, het was maar goed dat dat jochie dat niet wist. Eigenlijk was het beschamend. Het verschil tussen mijn wereld en die van hun werd op deze manier pijnlijk duidelijk: zij waren onder de indruk van iets wat voor mij maar een kleinigheid was. Dat het maar een klein deel van al mijn bezittingen was, zal niet in hen opgekomen zijn.

Als ik er nu op terugkijk vond ik het een overzichtelijk leventje, met zo weinig spullen. Ik genoot ervan dat ik nooit lang na hoefde te denken over wat ik aan zou trekken, want zoveel keus had ik niet. Ook aan toiletspullen en sieraden had ik niet zoveel bij me. Boeken en tijdschriften ruilde ik. Als ik toch iets nodig had, leende ik het en anders kocht ik het, maar ik moest elke extra kilo zelf meeslepen. Dat weerhield me wel.

Toch, en het klinkt tegenstrijdig, heb ik in die periode ook veel spullen verzameld, want vaak kreeg ik aan het eind van de reis van mijn klanten kleding, boeken, medicijnen of zonnebrandmiddel. Een hoop van die dingen heb ik gebruikt en waren na een tijd op. Dat was makkelijk. Andere dingen heb ik weggegeven, dat was ook makkelijk. Ik heb in die elf jaar tijd ook wel een heleboel souvenirs verzameld, sommige dingen gekocht, andere cadeau gekregen. (En ik speelde dan een beetje vals met het rondslepen: omdat ik vaak in hetzelfde hotel terugkwam, liet ik daar een tas achter met zulk soort dingen.)

Natuurlijk snap ik ook wel, en zo leef ik nu ook, dat je in het dagelijks leven wel meer nodig hebt dan wat er in een koffertje past. Je gebruikt meer en andere kleding en allerlei spullen voor je werk, hobby’s en het huishouden. Het is een illusie dat je thuis ook door kunt met die beperkte hoeveelheid. Maar het gevoel van loslaten dat je tijdens je vakantie hebt, kun je misschien thuis nog even vasthouden, en dan inzetten om met frisse blik naar je keukenkastjes of kledingkast te kijken.

Ga jij deze zomer ook met vakantie? Geniet van de tijdelijke bevrijding! En als je een minuutje over hebt, sta dan eventjes stil bij met hoe weinig je toe kunt.